ខ្ញុំតែងតែធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ទឹកដីភាគខាងជើង និងភាគខាងត្បូងនៃប្រទេស។
នៅលើរថភ្លើង ខ្ញុំតែងតែចូលចិត្តអង្គុយក្បែរបង្អួចរថភ្លើង សម្លឹងមើលទេសភាពនៅខាងក្រៅបង្អួច។ នៅក្នុងវាលស្រែដ៏ធំល្វឹងល្វើយទាំងនោះនៃមាតុភូមិ ពីមួយពេលទៅមួយពេល ខ្ញុំឃើញកសិករពាក់មួកចំបើងកំពុងធ្វើស្រែចម្ការយ៉ាងលំបាក។
ខ្ញុំដឹងហើយថា មួកចំបើងភ្លឺចែងចាំងទាំងនេះ គឺជាទេសភាពដ៏ស្រស់ស្អាតបំផុតនៅក្នុងដំណើរកម្សាន្តនេះ។
រាល់ពេលដែលខ្ញុំឃើញមួកចំបើងនៅលើក្បាលរបស់បងប្អូនកសិករទាំងនោះ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាមានចលនាមួយដែលមិនអាចពន្យល់បាន។ កាលខ្ញុំនៅក្មេង ខ្ញុំធ្លាប់ពាក់មួកចំបើងច្រើនដង ពេលស៊ីស្មៅនៅលើវាលស្រែដ៏ស្រស់ស្អាតនៃស្រុកកំណើតរបស់ខ្ញុំ។
នៅខែសីហា ឆ្នាំ២០០១ ខ្ញុំបានទៅមើលសាលរំលឹកវិញ្ញាណក្ខន្ធនៃការបះបោរថ្ងៃទី១ ខែសីហា នៅទីក្រុងណានឆាង។ នៅជ្រុងខាងកើតនៃជាន់ទីពីរនៃបន្ទប់តាំងបង្ហាញ មានទុក្ករបុគ្គលជាច្រើនដែលធ្លាប់ពាក់មួកចំបើងខ្មៅ។ មួកចំបើងទាំងនេះ ដោយស្ងៀមស្ងាត់ ប្រាប់ខ្ញុំពីភក្ដីភាពរបស់ម្ចាស់របស់ពួកគេចំពោះបដិវត្តន៍។
ឃើញមួកចំបើងដែលធ្លាប់ស្គាល់ទាំងនេះ ខ្ញុំមានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង។ ពីព្រោះមុននេះ ខ្ញុំមិនដែលគិតពីទំនាក់ទំនងរវាងមួកចំបើងនិងបដិវត្តន៍ចិនឡើយ។
មួកចំបើងទាំងនេះរំឭកខ្ញុំអំពីប្រវត្តិសាស្ត្របដិវត្តន៍ចិន។
នៅលើផ្លូវវែងឆ្ងាយនៃខែមីនា មានទាហានកងទ័ពក្រហមប៉ុន្មាននាក់ដែលពាក់មួកចំបើងបានប្រយុទ្ធនឹងទន្លេ Xiangjiang ឆ្លងកាត់ទន្លេ Jinsha ដណ្តើមយកស្ពាន Luding ឆ្លងកាត់ភ្នំព្រិល មានមួកចំបើងប៉ុន្មានពីជនរងគ្រោះដល់ក្បាលជនរងគ្រោះ ហើយបានចាប់ផ្តើមដំណើរបដិវត្តន៍ថ្មីមួយជុំ។
វាគឺជាមួកចំបើងធម្មតា និងមិនធម្មតានេះ ដែលបានបន្ថែមទៅលើភាពរឹងមាំ និងកម្រាស់នៃប្រវត្តិសាស្ត្រនៃបដិវត្តន៍ចិន បានក្លាយជាខ្សែបន្ទាត់ទេសភាពដ៏ស្រស់ស្អាត ហើយក៏បានក្លាយជាឥន្ទធនូភ្លឺចែងចាំងនៅលើដងផ្លូវវែងឆ្ងាយផងដែរ!
សព្វថ្ងៃនេះ មនុស្សដែលប្រើមួកចំបើងច្រើនជាងគេ ជាការពិតណាស់ គឺជាកសិករ អ្នកដែលបែរខ្នងដាក់មេឃ ហើយប្រឈមមុខនឹងដីល្បាប់។ ពួកគេធ្វើការយ៉ាងលំបាកនៅលើដីដ៏ធំទូលាយ ដោយសាបព្រោះក្តីសង្ឃឹម និងប្រមូលផលសម្ភារៈដែលគាំទ្រដល់ការកសាងមាតុភូមិ។ ហើយអាចផ្ញើដាននៃភាពត្រជាក់ដល់ពួកគេ គឺមួកចំបើង។
ហើយការនិយាយអំពីមួកចំបើងគឺដូចជាការនិយាយអំពីឪពុករបស់ខ្ញុំ។
ឪពុករបស់ខ្ញុំជាសិស្សធម្មតាម្នាក់នៅក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1950 នៃសតវត្សរ៍ចុងក្រោយ។ បន្ទាប់ពីដើរចេញពីសាលារៀន គាត់បានឡើងលើវេទិកាកម្ពស់បីហ្វីត ហើយសរសេរអំពីយុវវ័យរបស់គាត់ដោយប្រើដីស។
យ៉ាងណាក៏ដោយ នៅក្នុងឆ្នាំពិសេសទាំងនោះ ឪពុករបស់ខ្ញុំត្រូវបានបដិសេធសិទ្ធិឡើងលើវេទិកា។ ដូច្នេះគាត់បានពាក់មួកចំបើងចាស់របស់គាត់ ហើយបានចូលទៅក្នុងវាលស្រែនៃស្រុកកំណើតរបស់គាត់ដើម្បីធ្វើការយ៉ាងលំបាក។
នៅពេលនោះ ម្តាយរបស់ខ្ញុំមានការព្រួយបារម្ភថាឪពុករបស់ខ្ញុំនឹងមិនរស់រានមានជីវិតឡើយ។ ឪពុករបស់គាត់តែងតែញញឹម ហើយគ្រវីមួកចំបើងរបស់គាត់នៅក្នុងដៃថា “ដូនតារបស់ខ្ញុំធ្លាប់ពាក់មួកចំបើងពីមុនមក ឥឡូវនេះខ្ញុំក៏ពាក់មួកចំបើងដែរ ក្នុងជីវិត គ្មានការលំបាកអ្វីឡើយ។ ក្រៅពីនេះ ខ្ញុំប្រាកដថាអ្វីៗនឹងល្អប្រសើរ”។
ពិតណាស់ មិនយូរប៉ុន្មាន ឪពុកខ្ញុំបានឡើងវេទិកាពិសិដ្ឋម្តងទៀត។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក នៅក្នុងថ្នាក់រៀនរបស់ឪពុកខ្ញុំ តែងតែមានប្រធានបទអំពីមួកចំបើង។
ឥឡូវនេះ បន្ទាប់ពីចូលនិវត្តន៍ ឪពុកខ្ញុំពាក់មួកចំបើងរាល់ពេលដែលគាត់ចេញទៅក្រៅ។ បន្ទាប់ពីត្រឡប់មកផ្ទះវិញ គាត់តែងតែបោសធូលីចេញពីមួកចំបើងរបស់គាត់មុនពេលព្យួរវានៅលើជញ្ជាំង។
ពេលវេលាបង្ហោះ៖ ថ្ងៃទី ១៥ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០២២
